Ik voel me aangetrokken tot momenten waarin de wereld even lijkt stil te vallen. Dreigende luchten die zich langzaam samenpakken, een gebouw dat voorzichtig uit de mist tevoorschijn komt of een landschap waarin het licht net genoeg aanwezig is om vorm te geven aan wat anders onzichtbaar zou blijven. Dat zijn de beelden die mij raken en die ik probeer vast te leggen, omdat ze een bepaalde spanning dragen. Voortdurend ben ik op zoek naar een balans tussen rust en verstilling. Ik ben niet op zoek naar drukte of afleiding, maar naar beelden die ruimte laten. Foto’s waarin je even kunt blijven hangen, zonder dat er meteen iets van je wordt gevraagd. Juist in die eenvoud ontstaat voor mij de magie.

Zwart‑wit fotografie speelt daarin een belangrijke rol. Door kleur weg te nemen, blijft alleen de essentie over. Vorm, licht, contrast, ritme. Het dwingt me om anders te kijken, om te zoeken naar lijnen en structuren die het verhaal dragen. Soms kies ik voor beelden met een lage verzadiging. Kleur is nog wel aanwezig, maar slechts als zachte ondertoon. Die subtiele tinten versterken de sfeer zonder de aandacht op te eisen. Het helpt me om de stilte in een beeld tastbaar te maken.